Stille Zaterdag – Zuster Esther Adama, SNDdeN

30 maart 2024

Marcus 16: 1-7

De Katholieke Kerk brengt in haar wijsheid gedurende het liturgische jaar de hele wereld ertoe om actief en bewust na te denken over het Paastriduüm. Mijn reflectie op het evangelie van de Paaswakemis begint met het bekijken van de oorsprong van de Paaswake en koppel deze vervolgens aan de boodschap(pen) waarvan ik denk dat God wil dat wij erover nadenken en die wij meenemen naar huis in deze Paastijd.

Stille Zaterdag is een dag van stilte, die door de eerste discipelen in droefheid en verbijstering werd gevierd na Jezus' schandelijke dood. Terwijl de wereld stil is en het leven in het graf ligt, worden mensen die op hem hadden gehoopt, geconfronteerd met een zware test; ze voelen zich als hopeloze wezen, verstrooide schapen zonder herder.

De Paaswake wordt ook wel de “Moeder van alle waken” genoemd en komt uit St. Augustinus’ Preek 209, die vrij oud is, aangezien de heilige in 430 stierf. Met andere woorden, de gewoonte en steun voor de Paaswake heeft een lange geschiedenis in de Kerk.

Tijdens de Paaswake, of Paaswake, vieren we wie we zijn in Jezus Christus, daarom beslaat de grote wake het hele jaar, net zoals zondag dat is voor de week. Het is de nacht dat we onze eigen identiteit in Christus vinden en vernieuwen terwijl we vieren met de catechumeen die zich bij de Kerk aansluit door de ontvangst van de sacramenten van initiatie en ook onze eigen vernieuwing door de sacramenten aan het licht wordt gebracht. In de liturgie van deze nacht vieren en herbeleven we, levend en actief gemaakt in onze tijd wat er plaatsvond op de eerste Paaswake en overpeinzen we hoe de traditionele christelijke kerken de eerste officiële viering van Jezus' opstanding uit de dood markeren.

Vóór de grote wake waren de kruizen en beelden in de katholieke kerk al bedekt om de zintuigen van alle christenen te intensiveren in afwachting van de dag van de opstanding van de Heer. Als je de kerk binnenloopt en alle bedekte beelden ziet, communiceer je aan alle gelovigen dat er iets ernstigs gebeurt. De schoonheid en ambiance die we kennen, worden bedekt omdat Christus in het graf ligt en met dit gebaar worden we uitgenodigd om dieper en meer aandacht te besteden aan de stemming van de dag en op een diepere en reflectieve manier het doel te internaliseren waarvoor Christus in de wereld kwam en hoe hij ons ook uitnodigt om op een praktische en niet-passieve manier naar Hem te leven.

In het evangelie van Marcus 16:1-7 konden we de spanning, angst, verwarring, vrees en verwachting ervaren die de vrouwen ervoeren die de wacht hielden op die eerste Paaswake. De vrouwen hielden de wacht voor degene van wie ze hielden, terwijl de andere mannelijke discipelen bang waren en zichzelf opsloten in een kamer, deze grote en moedige vrouwen sliepen nooit, maar hielden de wacht in gebed en in vertrouwende verwachting, lijden en pijn, niet wetende wat er zou gebeuren. Ongeacht hun ervaring, gingen ze verder dan de omstandigheden waarin ze zich bevonden en gingen ze rechtstreeks naar het graf. Zie, Jezus was opgestaan zoals hij zei. Ik kon voelen, horen en me voorstellen dat het geluid van het eerste Alleluia dat ooit werd uitgesproken na de opstanding van Christus, uit de lippen van deze grote vrouwen zou kunnen zijn gebarsten.

De Heilige Maagd Maria liet Maria Magdalena, Maria de moeder van Jacobus en Salome zien wat het betekent om in verwachting te wachten, zelfs als ze zich realiseren dat de weg niet vrij is, ze hoefden alleen maar te wachten tot de zon weer opkwam, zoals St. Julie tegen haar zusters zou zeggen. Deze vrouwen waren een voorbeeld en representatie van de gezichten van vrouwen over de hele wereld die in angst leven, lijden en wachten tot het beter gaat.

Bijvoorbeeld, er zijn vrouwen en kinderen die gegijzeld worden door de oorlogen in Oekraïne, Rusland, Soedan, Palestina, Gaza, om er maar een paar te noemen. De verschillende ontvoeringen, mensenhandel, moordpartijen in Nigeria en Kenia, de braindrain saga, de toename van de instroom van immigranten naar andere landen door politieke, sociale en economische degradatie die resulteert in hongersnood, werkloosheid, ecologische problemen die overal ter wereld voorkomen, hebben zoveel mensen getroffen en hen in een staat van eindeloos wachten achtergelaten om te zien of hun geliefden op een dag zouden worden vrijgelaten of terugkeren en misschien ooit ten goede zouden veranderen. Maar we moeten nog steeds pijnlijk wachten tot de zon weer verschijnt.
Het is te midden van deze omstandigheden en situaties dat de boodschap van de opstanding ons oproept om hoopvol en biddend te zijn dat de dingen beter zullen worden. Want hoewel de dingen er nu misschien lelijk en ontmoedigend uitzien, hoewel de duisternis opdoemt en het kwaad de winnende rol lijkt te spelen, zal de vreugde die de verrezen Christus met Pasen zal brengen eeuwigdurend zijn. Met andere woorden, het symbool van een lijdende redder aan het kruis kan helpen door aan te geven dat het mysterie van God hier is in solidariteit met degenen die lijden. Te midden van de isolatie van het lijden transformeert de aanwezigheid van goddelijk mededogen als onze metgezel op de weg van pijn ons lijden, en rechtvaardigt het kwaad ervan niet, maar brengt een onbegrijpelijke troost en verlichting aan allen die geloven in de verrezen Christus.

Laten we ten slotte, net als de vrouwen in de evangelielezing, doorgaan met het verkondigen van het goede nieuws van de opstanding, waar we ook zijn. Luister dagelijks naar de uitnodiging van Christus om iedereen lief te hebben, hoopvol te zijn, samen te wandelen en te werken in de geest van delen als een synodale kerk om de boodschap van geloof, liefde, hoop en vrede te verspreiden. Laten we het licht van Christus in ons dagelijks laten schijnen terwijl we ons verheugen in onze bevrijding door Zijn dood en opstanding.
Vrede zij met u allen.

 

Marcus 16: 1-7

Toen de sabbat voorbij was, kochten Maria Magdalena, Maria, de moeder van Jakobus, en Salome specerijen om hem te gaan zalven. Heel vroeg, toen de zon opkwam, op de eerste dag van de week, kwamen ze bij het graf. Ze zeiden tegen elkaar: "Wie zal voor ons de steen van de ingang van het graf wegrollen?" Toen ze opkeken, zagen ze dat de steen was weggerold; hij was heel groot.

Toen ze het graf binnengingen, zagen ze aan de rechterkant een jongeman zitten, gekleed in een wit gewaad, en ze waren volkomen verbaasd. Hij zei tegen hen: "Wees niet verbaasd! Jullie zoeken Jezus van Nazareth, de gekruisigde. Hij is opgewekt; hij is hier niet. Zie de plaats waar ze hem hebben gelegd. Maar ga heen en zeg tegen zijn discipelen en Petrus: 'Hij gaat jullie voor naar Galilea; daar zullen jullie hem zien, zoals hij jullie heeft gezegd.'"

Het Evangelie van de Heer

 

Maak kennis met zuster Esther Adama, SNDdeN

Esther Jumai Adama komt uit Odagbo in Ankpa LGA van de staat Kogi in Nigeria. Ze werd geboren op 27 maart 1970 in het gezin van wijlen de heer AdamaAmeloke en mevrouw Alice Adi Adama, beiden afkomstig uit hetzelfde lokale overheidsgebied. Ze is het tweede kind in een gezin van tien kinderen. Esther volgde haar basisonderwijs op de Ja'faru Estate Primary School Kabala-Doki in de staat Kaduna. Het laatste deel van haar middelbare schoolopleiding was op de Government Girls' Secondary School in Bida, in de staat Niger. Haar verlangen en inspiratie om religieus te worden, begon al in 1988. Dit brandende verlangen bracht haar ertoe om catechismus te gaan geven aan kinderen in zowel de hoofdparochie als de buitenposten van de St. Benedict's Catholic Church in Kagara, in de staat Niger. De pastoor van de parochie, pater Oliver O'Reilly, vroeg naar haar toekomstige ambities. Ze zei dat ze graag voor God zou willen werken door de armen te dienen, als zuster. Toen haar ouders hoorden over haar verlangen, waren ze niet blij. Als reactie op Gods roeping sloot ze zich op 7 januari 1995 aan bij de Zusters van Notre Dame de Namur. Na haar postulaat en noviciaatprogramma deed zuster Esther haar eerste professie op 15 november 1997 in Kulende, Ilorin, Kwara State, Nigeria. Haar eerste missie was naar Uzairue, Edo State om les te geven op de St. Philip's N/P school. In 1998 werd ze toegelaten tot de Federal College of Education, Kontagora en studeerde af met haar NCE-kwalificatie in 2001. Daarna kreeg ze een missie om haar vakgebied te beoefenen op de St. Peter's N/P school Ndeabor, Enugu State. Op 4 juni 2002 werd zuster Esther naar de Verenigde Staten gestuurd om te studeren in een theologisch en vormingsprogramma aan de Catholic Theological Union in Chicago, IL. Bij haar terugkeer naar Nigeria werkte ze ongeveer twee jaar als assistent-novicedirecteur in Ilorin, Kwara State. Later ging ze voor haar Tertianship ter voorbereiding op haar laatste geloften die ze op 17 september 2005 aflegde. In oktober van datzelfde jaar werd ze benoemd tot directrice van Postulanten in Nigeria, een functie die ze zes jaar bekleedde, waarna ze van 2012 tot 2016 theologie ging studeren aan de Katholieke Universiteit van Oost-Afrika. Bij haar terugkeer gaf ze een jaar lang les in theologische vloeken in zowel het postulaat als het noviciaat in Nigeria. In 2020 aanvaardde Zuster Esther een missieoproep naar Kenia, waar ze momenteel werkt als Postulantendirectrice en coördinator van Zusters in Eerste verbintenis bij de Zusters van Notre Dame in Kenia. Met openheid en vrijgevigheid zegt Zuster Esther dat de reis tot nu toe niet gemakkelijk is geweest, maar het is inspirerend, interessant, verrijkend, transformerend en uitdagend geweest. Ze komt uit een typische moslimachtergrond waar het omarmen van het religieuze leven wordt beschouwd als tegen de cultuur in. Te midden van de huidige situatie in Nigeria, voegde ze toe, blijft het getuigen van de evangeliewaarden erg belangrijk. Zij schrijft dit alles toe aan de goede God voor zijn liefde, medeleven en zijn metgezel op de reis en bidt dat onze God, die dit werk in haar is begonnen, het ook tot voltooiing zal brengen.