Vierentwintigste zondag in de gewone tijd – Zuster Janelle Sevier, SNDdeN

13 september 2026

Mattheüs 18:21-35

Peter, gedreven door zijn wens om het "goed te doen" en te weten welke "maat" van hem verwacht wordt, vertegenwoordigt ons dit weekend, zoals zo vaak het geval is met onze vriend Peter.

Omdat Petrus wilde weten tot welke grens Jezus' gebod om te vergeven reikte, zette zijn vraag Jezus ertoe aan om de gelijkenis van vandaag te vertellen. Petrus wil het 'weten' zodat hij kan voldoen aan wat van hem verwacht wordt, een nobel doel. Misschien heb je jezelf ook wel eens zo'n vraag gesteld.

Jezus nodigt Petrus, en ons, echter uit tot een veel ruimer, minder afgemeten en genereuzer wereldbeeld: een wereldbeeld van mededogen en barmhartigheid.  Zevenenzeventig keer? Wat?

Ik geef toe dat dit verhaal me altijd weer verrast. De bediende, die net zo'n buitengewone genade heeft ervaren, keert zich om en behandelt een ander met hardheid en opmerkelijke kleinzieligheid. Het is een onaangename schok. Ik vind het niet prettig. De houding van de eerste bediende stoort me echt.  Wat? Wat heeft hij gedaan? Hoe kon hij dat doen?

Ook hier doet de gelijkenis zijn werk.

Die reactie doet me vermoeden dat Petrus misschien niet de enige is die ons vertegenwoordigt in dit evangelieverhaal. In de onbarmhartige dienaar kunnen we ook sporen van onszelf herkennen.

Heb je wel eens meegemaakt dat iemand iets zei dat een veel heftigere reactie uitlokte dan de situatie leek te rechtvaardigen? Vaak heeft een overdreven reactie, zoals die in de gelijkenis wordt beschreven, minder te maken met de woorden zelf en meer met wat die woorden diep vanbinnen in ons raakten: een oude wond, een terugkerende pijn, een aanhoudend gevoel genegeerd te worden, of een pijnlijke realiteit die we in het heden met ons meedragen.

Het leven brengt ons allemaal wonden en pijn. Helaas houden sommigen van ons er veel te lang aan vast, waardoor ze na verloop van tijd op verschillende manieren weer de kop opsteken. Wij mensen lijken er beter in te zijn onze pijn te onthouden dan onze vreugde.

Doordat ik vergeet hoe diep ik geliefd en vergeven ben, eis ik soms van anderen, althans in mijn eigen gedachten, wat ik zelf niet kan.  Laten we daarmee ophouden.

Jezus biedt een andere weg: heb lief zoals je zelf bent liefgehad.

Is er iemand van ons die niet geliefd is geweest? Is er iemand van ons die niet tekort is geschoten in de manier waarop we geroepen zijn lief te hebben?

Verheug je in de liefde van de Heilige voor jou.

Verheug je in het feit dat je vergeven bent.
Ga vervolgens zelf ook zo te werk.

De Heer is goed en barmhartig, geduldig en vol mededogen.

Mattheüs 18:21-35

Petrus kwam naar Jezus toe en vroeg hem:
“Heer, als mijn broeder tegen mij zondigt,
Hoe vaak moet ik vergeven?
“Zoveel als zeven keer?”
Jezus antwoordde: ‘Ik zeg u: niet zeven keer, maar zevenenzeventig keer.
Daarom kan het koninkrijk der hemelen vergeleken worden met een koning
die besloot om af te rekenen met zijn dienaren.
Toen hij met de boekhouding begon,
Er werd een schuldenaar voor hem gebracht die hem een groot bedrag schuldig was.
Omdat hij geen manier had om het terug te betalen,
zijn meester gaf bevel hem te verkopen,
samen met zijn vrouw, zijn kinderen en al zijn bezittingen,
ter betaling van de schuld.
Toen viel de dienaar neer, bewees hem eer en zei:
'Heb geduld met mij, dan zal ik het u volledig terugbetalen.'
De meester van die dienaar werd met mededogen bewogen
liet hem gaan en schold hem de lening kwijt.
Toen die dienaar weg was, vond hij een van zijn mededienaren
die hem een veel kleiner bedrag schuldig was.
Hij greep hem vast en begon hem te wurgen, terwijl hij eiste:
'Betaal terug wat je schuldig bent.'
Terwijl hij op zijn knieën viel, smeekte zijn mededienaar hem:
'Heb geduld met mij, en ik zal het je betaald zetten.'
Maar hij weigerde.
In plaats daarvan liet hij de mededienaar in de gevangenis zetten
totdat hij de schuld had afbetaald.
Toen zijn mededienaren zagen wat er gebeurd was,
Ze waren diep verontrust en gingen naar hun meester
en de hele zaak gerapporteerd.
Zijn meester riep hem bij zich en zei tegen hem: ‘Je bent een slechte dienaar!
Ik heb je je hele schuld kwijtgescholden, omdat je me erom smeekte.
Had je geen medelijden gehad met je mededienaar,
omdat ik medelijden met je had?'
Toen leverde zijn meester hem in woede over aan de beulen
totdat hij de hele schuld zou hebben terugbetaald.
Zo zal mijn hemelse Vader met u doen,
tenzij ieder van jullie zijn broeder van harte vergeeft.”

 

 

Maak kennis met zuster Janelle Sevier, SNDdeN

Zuster Janelle Sevier heeft het grootste deel van haar pastorale leven doorgebracht in pastoraal werk. Ze woonde vele jaren in Afrika, waar ze diende in verschillende pastorale, educatieve en spirituele bedieningen. Na haar terugkeer uit Afrika werkte zuster Janelle in haar thuisstaat Louisiana, waar ze werkte in zowel sociale diensten als spiritualiteit: ze bood hiv-diensten aan mensen die zich geen behandeling konden veroorloven en werkte als pastoraal medewerker. Daarna bracht ze tijd door in Haïti, waar ze hielp bij het opzetten van een nieuw Notre Dame-bediening voor behoeftige gezinnen daar. Nu ze terug is in Louisiana, werkt ze als pastoraal assistent in een lokale parochie en is ze ook bevoorrecht om betrokken te zijn bij het geven van gerichte retraites en spirituele begeleiding. Diep dankbaar voor de verschillende manieren waarop ze is verrijkt door Gods actie te zien in de levens van mensen van verschillende culturen en ervaringen, omarmt ze deze nieuwe kans om evangeliereflecties te delen via de technologische hulpmiddelen die deze tijd in de geschiedenis biedt.