Achtentwintigste zondag in de gewone tijd – Zuster Katy Webster, SNDdeN

Mattheüs 22: 1-14

Om onze overdenking van vandaag te beginnen, is het belangrijk te bedenken dat een belangrijk element van het Evangelie dat de Gemeenschap van Matteüs schreef, rechtvaardigheid is. De rechtvaardigheid van God is een essentiële sleutel tot het lezen van dit Evangelie. Deze rechtvaardigheid wordt geleefd. Het is geen betoog. Het is geen loze filosofie, maar een manier van leven in de gemeenschap, in de samenleving.

Het is ook belangrijk te onthouden en te beseffen dat Jezus zijn plan van handelen beschrijft in hoofdstuk 5, 3-12, ofwel "De Zaligsprekingen". Dit plan van Jezus is leidend voor onze overdenking en ons begrip van dit Evangelie van Matteüs. Wie zijn de zaligen? Wat zijn de gevolgen voor hen van het naleven van deze Zaligsprekingen?

We hebben hier een passage uit het Evangelie, hoofdstuk 22, 1-14. Jezus vergelijkt het Koninkrijk der Hemelen met een feestmaal. De koning nodigt mensen uit voor het huwelijksfeest van zijn zoon. Het is een moment van feest en vreugde, de verbintenis van zijn zoon met de bruid. Hij verstuurt de uitnodigingen, maar niemand neemt ze aan, helemaal niemand. Wat een teleurstelling! Hij herhaalt de uitnodiging en voegt eraan toe hoe hij zich voorbereidt op de komst van de genodigden. Nu komen de ware belangen van de genodigden aan het licht: de een moet zijn akkers bewerken, de ander zijn zaken, en uiteindelijk doden de genodigden de boodschappers, een radicale afwijzing van de uitnodiging.

De koning wordt boos en doet twee dingen: Ten eerste stuurt hij zijn troepen eropuit om de moordenaars te doden en de huizen in brand te steken. Hoe kan de koning, die de gedaante van God lijkt aan te nemen, zoiets doen? Ik weet het echt niet. Ik denk aan de Zaligsprekingen: zij die Jezus' leer volgen, worden vervolgd, ze worden zelfs gedood. Misschien is deze reactie van de koning geen wraak, maar een manier om te zeggen: ik sta aan jullie kant, jullie die omwille van mij vervolgd worden. Jullie vervolging is niet voor niets. Johannes de Doper werd vermoord. Jezus werd vermoord. De apostelen worden vermoord. Maar de missie gaat door.

De tweede actie van de koning: hij stuurt de uitnodiging opnieuw, en ditmaal naar een andere bevolking. Hij stuurt de uitnodiging naar de straten, naar de kruispunten, naar de goeden en de slechten. De zaal wordt gevuld met mensen. De bedienden brengen het eten. De koning komt binnen om de gasten te begroeten en met hen te praten. Iedereen is gekleed in bruidsgewaad, behalve één persoon. De koning vraagt hoe hij zonder de juiste kleding binnen is gekomen. De persoon zwijgt. Hij wordt eruit gegooid. Opnieuw een actie die niet strookt met een barmhartige God. Waren de goeden en de slechten niet uitgenodigd? Ik vraag me af: wat is dit bruidsgewaad?

De bruidsjurk is een houding. Bij het ontvangen van de uitnodiging voor het feestmaal wordt men geraakt en verlangt men ernaar om te leven in deze vreugde, in deze saamhorigheid van gelijkheid, delen, rechtvaardigheid en hoop, en in deze gemeenschap waar de Zaligsprekingen de belangrijkste wet zijn. Daarom draagt men de jurk die deze wens weerspiegelt. Eén persoon (en voor mij is het een hoopvol en uitdagend wonder dat er slechts één persoon in deze menigte is) heeft zich niet aan de uitnodiging voor dit feestmaal gehouden. Hij hechtte er geen waarde aan. En hij werd eruit gegooid. Hij werd niet gedood, misschien keert hij later terug gekleed in de Zaligsprekingen.

Het gebeurde hier dat een veeboer, een man met veel land, bezittingen en rijkdom, ook deel wilde uitmaken van de gemeenschap. Hij kwam naar de festiviteiten. Toen er een campagne was om de weg te repareren, hielp hij mee. Als er mensen een lift nodig hadden, bood hij die aan. Hij deed zich voor als een veeboer uit de gemeenschap, een goede veeboer. Op een dag was er een vergadering met het Nationaal Instituut voor Agrarische Hervorming in de gemeenteraad. Het ging over bepaalde percelen die door arme mensen werden bezet en die de veeboeren probeerden te verdrijven. Het was een audiëntie met belangrijke vertegenwoordigers uit Brasília, de hoofdstad van Brazilië, om te proberen tot een overeenkomst te komen tussen de bevolking en de veeboeren. De veeboeren wilden dat de mensen hen toestonden hun vee te laten grazen, zelfs op de percelen waar de mensen gewassen verbouwden. De veeboeren lieten de mensen niet aan het woord, dus vroeg de coördinator de groep die het voorstel van de veeboeren verdedigde om de zaal te verlaten en later gehoord te worden. De goede veeboer stond op en vertrok. Hij heeft daarna nooit meer geprobeerd om kleding van de gemeenschap te dragen.

Hoe raakt deze passage uit het Evangelie jou? Hoe zie je dit Evangelie terug in je leven?

 

Mattheüs 22: 1-14

Jezus antwoordde opnieuw en sprak tot de overpriesters en de oudsten van het volk in gelijkenissen, zeggende:
“Het koninkrijk der hemelen kan vergeleken worden met een koning
die een bruiloftsfeest voor zijn zoon gaf.
Hij stuurde zijn dienaren weg
om de genodigden voor het feest op te roepen,
maar ze weigerden te komen.
Voor de tweede keer stuurde hij andere dienaren en zei:
Zeg tegen de genodigden: Zie, Ik heb mijn feestmaal bereid,
mijn kalveren en vetgemeste runderen worden geslacht,
en alles is gereed; kom naar het feest.”
Sommigen negeerden de uitnodiging en gingen weg,
één naar zijn boerderij, de ander naar zijn bedrijf.
De rest greep zijn dienaren vast,
hen mishandelden en doodden.
De koning was woedend en stuurde zijn troepen,
vernietigden die moordenaars en verbrandden hun stad.
Toen zei hij tegen zijn dienaren: 'Het feest is gereed,
maar de genodigden waren het niet waard om te komen.
Ga daarom de hoofdwegen op
en nodig iedereen die je tegenkomt uit voor het feest.'
De dienaren gingen de straat op
en verzamelden alles wat ze vonden, zowel slecht als goed,
en de zaal zat vol met gasten.”

Maak kennis met zuster Katy Webster.

Katy Webster (in Brazilië bekend als Kátia) ging in 1976 naar Notre Dame in Ilchester, Maryland. Na haar eerste opleiding in het Baltimore-Washington gebied, werd Katy naar Brooklyn, New York gestuurd. Ze gaf bijna 5 jaar les aan zesdeklassers op de St. Catherine of Genoa School. In februari 1984 werd Katy door de Zusters van Notre Dame de Namur naar Brazilië gestuurd, met de zegen van studenten en leraren van St. Catherine's. Kátia woonde 9 jaar in Maranhão. In 1993 verhuisde ze naar Pará, waar ze woonde in Centro Nazaré aan de Transamazon Highway, Altamira, Anapu en Itaituba. Kátia is momenteel terug in Anapu. Kátia heeft met en tussen de mensen geleefd die moeite hebben om in een gemeenschap te leven terwijl ze te maken hebben met de hebzucht van veehouders, houthakkers en de laatste tijd de mijnbouwbedrijven, en ze leert altijd veel meer dan lesgeven. Het is een gezegende reis van geloof en vertrouwen in de goede God.